نوشته ای از لیلا حسین زاده دانشجوی دانشگاه تهران به مناسبت ۱۸ تیر؛ جدال درجریان است

0
208
نوشته ای از لیلا حسین زاده دانشجوی دانشگاه تهران
نوشته ای از لیلا حسین زاده دانشجوی دانشگاه تهران

دانشجو آنلاین۱۳۹۸/۴/۱۹-نوشته ای از لیلا حسین زاده دانشجوی دانشگاه تهران به مناسبت ۱۸ تیر؛ جدال درجریان است

نوشته ای از لیلا حسین زاده دانشجوی دانشگاه تهران به مناسبت ۱۸ تیر؛ جدال درجریان است

لیلا حسین زاده از دانشجویان دانشگاه تهران که درقیام سراسری دیماه ۹۶ توسط عناصراطلاعاتی بازداشت شد و اکنون پس نیز بیدادگاه ضد انقلاب نظام فاشیستی برای او ۲ سال حبس تعزیری و ۲ سال ممنوع الخروجی از کشور صادر کرده است از ۱۸ تیر۷۸ تا ۱۸ تیر ۹۸ نوشته است.
بخشهایی از مقاله لیلا حسین زاده:
هجدهم تیر، تلاقی‌گاهِ تاریخیِ ٢٠ سال پیش و ٢٠ سال پس از خود است.
١٨ تیر واکنشی به قتل‌های زنجیره‌ای است. قتل‌های زنجیره‌ای، سلاخی بازماندگان زندان‌های اعدامِ دهه‌ی ۶٠ بود. قتل‌های زنجیره‌ای به مسلخ کشاندن اندیشه، شعر، کانون نویسندگانِ ضد سانسور و تتمه‌ی نیروی گریز از مرکزِ تمامیت‌خواهی حاکم بود. قتل‌های زنجیره‌ای قتل باقیمانده‌ی هیولای چپ _دیو آزاداندیشی و عدالت‌خواهی_ بود. بدین‌ترتیب قتل‌های زنجیره‌ای در حلقه‌ای از زنجیرِ ٢٠ سال حذف و تصفیه، از ضدانقلاب فرهنگی تا زندان‌ها و اعدام‌های دهه‌ی شصت قرار می‌گرفت. روزنامه‌ی سلام در نسبت با قتل‌های زنجیره‌ای نوشت و تعطیل شد و متعاقب آن، دانشجویان از کوی دانشگاه حرکت کردند و راهشان “نه اینوری” بود و “نه اونوری”.
١٨ تیر ٧٨، روزی که رئیس دولت اصلاحات آن را تحت عنوان “ظلمی هم به نظام و هم مردم” توصیف کرد، روزی که روزنامه‌ها خبر مهم گم شدن یک ریش‌تراش برقی را تیتر زدند و روزی که سعید زینالی‌ها برای ٢٠ سال گم شدند و عزت ابراهیم‌نژادها که تازه جوانانی ٢٢ساله بودند به خاک افتادند،
اهمیت خود را از دو چیز می‌گیرد:
نخست مواجهه‌ی آگاهانه‌ی دانشگاه با تاریخ خودش و تاریخ حذف و حمله و تصفیه طی ٢٠ سال و جای‌گیری مجدد و سنگربندی در دل این تاریخ.
دوم و مهمتر از آن بیرون زدن از “اخته‌سازی” و “پیاده‌نظام سازیِ” دانشگاه از جانب حکومت، فهم آگاهیِ کاذب حکومت‌ساخته‌ای که به‌عنوان اصلاحات به دانشگاه نوشاندند تا با نمایش رنگی و زیبای انتقادی، خوش باشد.
بنابراین ١٨ تیر، نوعی لحظه‌ی بازگشت “همان” (در رابطه با ٢٠ سال قبل از خود) بود و جدال و رفع “بیگانگی”ای که در کلِ ٢٠ سال پس از آن در جریان است.
دانشجویانْ آن روز آگاهی خونینی از کذب بودنِ اصلاحات به‌دست آوردند. در تمام ٢٠ سالی که از ١٨ تیر گذشت جدال اخته‌سازی و بیگانه‌سازی (با شدتی افزون بر پیش) با آگاهی (منسجم‌تر از قبل) در دانشگاه در جریان بوده است. پولی‌کردن دانشگاه، تبدیل دانشگاه به بنگاه و “دانشجو” به “مصرف کننده”، منزوی‌کردن دانشگاه از جامعه، سیاست‌زداییِ همه‌جانبه و بدل‌کردن دانشگاه به نوعی ستاد انتخاباتی. از سوی دیگر آن آگاهی و “نه گویی” به کل این فرایند از جانب طیفی از دانشجویان در جریان بوده است: از تظاهرات خرداد ٨٢ کوی دانشگاه در اعتراض به پولی‌سازی آموزش، تا فریاد آزادی و برابری و نه به استبداد و نه به امپریالیسم، تا پیوستن دوباره و دوباره به جنبش زنان و کارگران، تا کنش‌گری در تبریز و کوردستان و اهواز و… متکی بر پیوند با منافع مردم تحت ستم و به حاشیه رانده شده، تا طرح ایده خودگردانی و شورایی شدن دانشگاه که هرکدام از جانب گروه‌های مختلف دانشجویی در دهه‌ی هشتاد شمسی در جریان بود و طبیعتا پاسخی جز سرکوب و زندان نگرفت. سپس برآمدن مجدد دانشگاه در دهه‌ی ٩٠ علیه منطق خصوصی‌سازی و پولی‌سازی آموزش، علیه تبعیض و حذف طبقاتی، جنسیتی، مذهبی و قومیتی در دانشگاه و جامعه، پیوند با جنبش معلمان و جنبش کارگران و دفاع و حمایت از مقاومت زنان و خلق‌ها و جنبش محیط زیست تا قرار گرفتن کنار خیزش فرودستان و مردم.
اکنون با گذشت ٢٠ سال از ١٨ تیر ٧٨ این جدال همچنان در جریان است. #محمد_شریفی‌مقدم دانشجوی درویش و فعال صنفی به‌همراه بسیاری دیگر از دانشجویان درویش در حال گذران ١٢ سال حبس خود است
هنوز بسیاری از فعالان صنفی دانشجویی نوبت خود را برای نتیجه‌ی دادگاه تجدیدنظر و اجرای حکم به انتظار می‌کشند. سرنوشت این دانشجویان (همچون بسیاری دیگر در سال‌های گذشته) گواه آن است که همچنان سعید زینالی و فرشته علیزاده و عزت ابراهیم‌نژادها کِش آمده‌اند و دنباله‌دار شده‌اند، چه در مقاومت و چه در سرکوب.
همچنان جدال در جریان است. گرچه محدودیت‌ها و کم‌رمقی‌هایی تحمیل شده اما صدای آگاهی، منسجم و شفاف شده است

قیام ۱۸ تیر

خبرهای ما را در این کانال دنبال کنید
https://telegram.me/DaneshjoOnline95
#دانشجو_آنلاین

نظر بدهید