ماه رمضان نفی«انطباق غریزی»و«ارتقای خداگونگی»

0
347
ماه رمضان نفی انطباق غریزی و ارتقای خداگونگی
ماه رمضان نفی انطباق غریزی و ارتقای خداگونگی

دانشجو آنلاین۱۳۹۸/۲/۱۵-ماه رمضان نفی «انطباق غریزی» و «ارتقای خداگونگی»

ماه رمضان نفی «انطباق غریزی» و «ارتقای خداگونگی»
روزه» سمبل نفی «انطباق غریزی» در جهت نیل به کمال و ارتقای خداگونه انسانی است. (تقوی).
یا اَیُهَاالَذینَ آمنُوا کُتِبَ عَلیکُم الّصیام کَما کُتبَ عَلی‌الَذینَ مِن قَبلِکُم لَعّلَکُم تَتّقُون
ای کسانی که ایمان آورده‌اید، بر شما روزه مقرر شده، هم‌چنان‌که بر پیشینیان شما شده بود، باشد که تقوی پیشه کنید.
روزه به‌عنوان یکی از مهمترین شعائر اسلام محدود به اسلام نبوده، بلکه هم‌چنان که قرآن می‌گوید، فریضه‌یی است که در ادیان توحیدی پیشین نیز وجود داشته است.

هدف از روزه، مطابق تعالیم قرآن، خارج شدن از جبرهای کور و غریزی و به‌کارگیری اراده برای نیل به تقوای رهایی‌بخش تکاملی است. این هدف، در قالب یک‌ رشته آداب و سنن و اشکال سمبلیک نظیر ترک خوردن و آشامیدن عرضه شده است که به‌بهترین وجه گویای همان «محتوا» و فلسفه روزه است. در ‌واقع ترک موقت خوردن و آشامیدن، بیانی سمبلیک از توان بالقوه انسان برای خروج از اجبارات و واکنشهای غریزی و خود‌به‌خودی است. ترک سمبلیک که در جوهر خود، تقویت و بارز‌ شدن استعداد ویژ ه تکاملی انسان را مد‌نظر قرار می‌دهد. همان استعدادی که بر‌حسب آن انسان، به‌حکم اختیار و آزادی ذاتی خویش، «می‌تواند و باید» غرایز و وجوه مشترک خود با دنیای حیوانی را (که خوردن و آشامیدن یکی ازمصداقهای آن است)، نفی کرده و بر آن مسلط شود.

فلسفه روزه در چارچوب یک دیدگاه انسان‌ شناسانه توحیدی، هم‌چنان که گفته شد، بر‌ این استوار است که انسان بتواند به‌اتکای «اختیار نسبی» و امکان انتخاب ذاتی خویش، ضمن یک ممارست و تمرین یک‌ماهه، آمادگی لازم را برای از میان برداشتن موانع رشد و تکامل فردی کسب نماید. بنابراین روزه‌یی از اصالت برخوردار است و مورد قبول واقع می‌شود، که تأثیری در رشد و تکامل تقوای رهایی‌بخش فرد داشته باشد و در نتیجه اراده او را در‌ برابر وظایف و دشواریهایی که در مسیر پیکار در راه خدا و خلق با آنها رو‌به‌رو می‌شود، بیشتر کند.

 ماه تقوای رهایی بخش

خبرهای ما را در این کانال دنبال کنید
https://telegram.me/DaneshjoOnline95
#دانشجو_آنلاین

نظر بدهید