ایران – اولین خواسته ومطالبه دانشجوی ایرانی آزادی است

0
480
اولین خواسته ومطالبه دانشجوی ایرانی آزادی است

دانشجو آنلاین ۱۳۹۶/۹/۱-پایه ای ترین خواسته ومطالبات دانشجویان درایران چیست ؟
خواسته ها و مطالبات دانشجویان و جامعه دانشگاهی ایران
خواسته ها و مطالبات اخص و ویژه دانشجویان بسیار مهم هستند اما همه خواسته ها ومطالبات همگانی مردم دقیقا مطالبات وخواسته های دانشجویان نیز می باشند
هر جامعه ای در هر مرحله تاریخی که باشد یک تضاد اصلی بیشتر ندارد و نمیتواند دو یا چند تضاد همزمان اصلی باشند . منظور از تضاد اصلی، همان مانعی است که سد اصلی پیشرفت یا مانع اصلی پیشرفت آن جامعه است . اگر این مشکل حل نشود سایر موضوعات پشت آن در جا میزنند. تضاد اصلی هر جامعه فراگیر است و تمامی موضوعات و اقشار و جریانات را در برمی‌گیرد .
در ۱۲۰ساله گذشته تضاد اصلی جامعه ایران فقدان آزادی بوده است .آزادی البته در همه ابعاد آن؛ اما به طور خاص جامعه ایران قبل از هر چیز از فقدان دموکراسی و حاکمیت مردم بر مردم رنج برده است. روشن است که حل هر تضاد دیگری در جامعه ایران بدون مبارزه با دیکتاتوری آب در هاون کوبیدن است.
در دانشگاه هم همین طور است. سیستم استبدادی حاکم بر کل جامعه در دانشگاه هم حاکم است و آنچه را خود میخواهد پیش می برد و اساسا اجازه نمیدهد که دانشجویان؛ اساتید یا حتی مدیران لایق دانشگاهی بتوانند بصورت مستقل و یا در همفکری با یکدیگر امور دانشگاهیان و دانشجویان را حل و فصل کنند. گیرم در این دستگاه حتی یک رئیس دانشگاه سالم هم بتوانید وارد کنید اما او نخواهد توانست کاری از پیش برد. چرا که حاکمیت شعاع عمل وی را محدود و محدود می کند.
بنابراین این که دانشجویان ما در تجمعات شان شعار مرگ بر دیکتاتور یا اصل ولایت فقیه میدهند یا شعار میدهند دانشگاه پادگان نیست این اوج آگاهی آنها است که نشان میدهد روی خواسته اصلی و رودرروی تضاد اصلی جامعه ایران حرف اصلی را می زنند.
حاکمیت هم برای مقابله با خواسته اصلی دانشجویان که همان آزادی است؛ پند و اندرز می دهد که دانشگاه جای درس خواندن است و نباید درباره‌ی موضوعات سیاسی صحبت کرد و یا نباید دانشگاه و دانشجو سیاسی باشند. منظورشان از این حرف این است که دانشجو نباید تعهد سیاسی – اجتماعی و تعهدی در مقابل سرنوشت سیاسی جامعه داشته باشد. باید بی تفاوت باشد تا دزدان و غارتگران هر چه میخواهند بکنند و هر تحقیری را بر علیه دانشگاه ودانشجو روا دارند.
این درحالی است که افتخارتاریخ و جامعه ایران به این بوده است که دانشجویانش؛ پیشتازان آزادی بوده‌اند و دانشگاههای ایران نیز سنگر آزادی و آزادیخواهان بوده است.
نتیجه این که: درست است که دانشگاه جای درس است اما درس اول آزادی و آزادگی دانشجویان و دانشگاه است و بدون وجود یک نظام دموکراتیک و برقراری آزادی در جامعه و دانشگاه؛ درس خواندن معنا و مفهومی پیدا نخواهد کرد.
دانشجویان اگر بخواهند خواسته های خودشان و به ویژه خواسته اصلی خود را محقق کنند بدون وجود تشکل های دانشجویی اصلا امکان پذیر نیست. بنابراین مبرم ترین خواسته دانشجویان باید برخورداری از حق تشکل های آزاد و مستقل دانشجویی(یعنی مستقل از دستگاههای دولتی و اطلاعاتی) باشد.
در فقدان آزادی و دموکراسی، جامعه ایران از فقدان عدالت و برابری هم رنج می برد .
این طینت ضدمردمی غارتگران حاکم وقتی به دانشگاه میرسد، تبدیل به «دانشگاه آزاد» میشود که عمده دانشجویان این میهن و خانواده هایشان را به خاک سیاه نشانده و جیبهایشان را خالی نموده است. این چپاول خانه به اسم «دانشگاه آزاد» باید برچیده شود. بالاترین بودجه ممکن باید به بالا بردن ظرفیت پذیرش دانشجو در دانشگا ه هایی باشد که با بودجه و امکانات دولتی اداره میشود و دانشجو باید بتواند با خیالی آسوده تحصیل کند.
از سوی دیگر این اقدام ضد دانشجویی به نام گزینش و سهیمه بندی که بر مبنای دیدگاه های ارتجاعی و حفظ قدرت استبدادی بنا شده است؛ باید برچیده شود.
طبعا دانشجویان انبوه خواسته ها و مطالبات دیگر صنفی، فرهنگی و اجتماعی دارند که هر کدام شایان توجه است و عموما با آنها آشنا هستیم اما اینجا به پایه ای ترین خواسته ها اشاره کردیم.
برای 16 آذر امسال نیز بایستی بر همین خواسته ها پای فشرد و در هر تجمع و برنامه ای آن را مطرح نمود.
خبرهای ما را در این کانال دنبال کنید
https://telegram.me/DaneshjoOnline95

نظر بدهید