اول مهر ۱۳۵۷را در دانشگاه چگونه گذراندیم؟ و حالا چگونه بگذرانیم ؟

0
343
را در دانشگاه چگونه گذراندیم
اول مهر ۱۳۵۷را در دانشگاه چگونه گذراندیم؟ و حالا چگونه بگذرانیم ؟

دانشجو آنلاین ۱۳۹۷/۶/۳۱-اول مهر ۱۳۵۷را در دانشگاه چگونه گذراندیم؟ و حالا چگونه بگذرانیم ؟

۱۳۵۷را در دانشگاه چگونه گذراندیم؟
مهر ماه سال ۵۷ بود. من که بتازگی در دانشگاه ثبت نام کرده بودم دانشجوی سال اول رشته جامعه شناسی دانشگاه تهران محسوب میشدم. یادم میاد اون روزها ازخوشحالی تو پوستم نمی گنجیدم. آخه جامعه شناسی رشته مورد علاقه من بود. هرچند پدرم دلش می خواست که من دکتر بشم!

اما من جامعه شناسی را دوست داشتم چونکه میخواستم بیشتر وقت ها توی مردم و توی کوچه خیابون باشم و از عمق جامعه سر دربیارم. دیگه به آرزوم رسید ه بودم!

اهل تهران بودم دغدغه خوابگاه را نداشتم و این خوشحالی ام را مضاعف میکرد. اون وقت ها اصولا هیچ دانشجویی دغدغه خوابگاه نداشت بویژه درکوی دانشگاه تهران مسائل دانشجویان شهرستانی هم حل و فصل بود.

در اون دوره که ما بودیم، در کل بیش از ۴ یا ۵ دانشگاه در تهران وجود نداشت.
دانشگاه تهران؛ دانشگاه ملی؛ دانشگاه علم وصنعت ودانشگاه صنعتی آریامهر (شریف فعلی ) ! وضعیت مانند الان نبود که مثل قارچ از همه جا دانشگاه سردر آورده باشد. به همین خاطر دانشگاه و دانشجو قداست و تعهد و ثقل خودش را داشت.

به هرحال از ۲۰ شهریور۵۷ برای انتخاب واحد و کارهای اداری به دفتر دانشگاه و دبیرخانه مراجعه می کردیم.
هربار که جهت کارهای اداری وارد محیط دانشگاه می شدم، فضای ملتهب دانشگاه را احساس می کردم و می فهمیدم که یک خبرهایی هست! روی در و دیوار دانشگاه پر از اعلامیه بود. بخصوص نزدیک مسجد دانشگاه تهران یک تابلو وجود داشت که اعلامیه ها و شعارها ضد حکومتی و ضد شاه فراوان نصب شده بود.

از آنجاییکه تظاهرات ۱۶شهریور سال ۵۷ و همچنین جمعه خونین ۱۷شهریور۵۷ بتازگی بوقوع پیوسته و همه را دگرگون کرده بود از این رو دانشجویان منتظربودند که اول مهر بشه تا با تظاهرات وتحصن پاسخ دندان شکنی به مزدوران شاه بدهند و دلی از عزا در بیارن.

معلوم بود که دانشگاه بهترین بستر برای این منظور بحساب میامد.
در آن زمان درست ۴۴ سال ازتاسیس دانشگاه تهران و اصولا دانشگاه درایران می گذشت و قدمت چندین ده ساله جنبش دانشجویی در ایران نشان داده بود که دانشجو و دانشگاه نقش درخشانی به لحاظ اجتماعی وسیاسی در تاریخ ایران دارد و هرگز دربرابر مسائل سیاسی و اجتماعی نوتر و خنثی نیست. فی المثل اقدام دانشجویان در ۱۶آذر ۳۲ این واقعیت را ثابت میکرد که دانشگاه اهل آن نیست که زور را تحمل کند.

از این رو با اوج گیری تظاهرات مردمی در سال ۵۷ و کشتار ۱۷ شهریور که بیش از ۴هزار نفر ازمردم تهران توسط شاه خائن در آن قتل عام شدند، دانشجویان خود را موظف به پاسخگویی به این دست درازی دیکتاتور می دانستند و لازم بودکه نقش خودشان را در همراهی با توده ها نشان دهند.

به این خاطر قبل از شروع سال تحصیلی ۵۷-۵۸ دانشجویان مبارز و انقلابی که هسته های اصلی آنان از بین سازمانهای انقلابی و سیاسی و مخفی تشکیل میشد، خطوط کار را تعیین کرده بودند و قرار براین بود که از روز اول مهر و روز بازگشایی دانشگاه ها کلیه دانشجویان سراسر کشور دست به اعتصاب بزنند و دانشجویان هم که تشنه مقابله با نظام ستم شاهی بودند، آمادگی خود را اعلام کرده و همه گروههای سیاسی در این امر متفق القول شده بودند.

اینچنین بود که من اول مهر سال پنجاه و هفت را با اعتصاب آغاز کردم !

تمامی دانشجویان درسراسر ایران از رفتن به کلاسهای درس خودداری کردند. در واقع از همین نقطه جرقه های حرکت های بعدی دانشجویان و دانش آموزان زده شد و در ادامه روند اعتراضات دانشجویی روز ۱۳‌آبان ۵۷ شکل گرفت.

«روز ۱۳آبان ۵۷من و فریبا با هم بودیم دود گاز اشک اور همه جا رو تو دانشگاه گرفته بود.
دوستی مون از همونجا شروع شد تا…. او خیلی پرشور بود ….. تو قتل عام ۶۷ پر کشید.
نمیدونم الان همکلاسی ها کجان چند تاشون بعد ازسال ۶۰ شهید شدن مهناز و مریم و هنگامه هم تو ۶۷ داغ تسلیم رو بدل.. دشمن گذاشتند…چهره معصوم اونا.هنوز تو خاطرمه

درود بر آنان»

در این روز دانشجویان طی یک قیام و شورش دلیرانه نشان دادند که دانشگاه همواره زنده و پشتیبان توده هاست

دانشگاه امروز را در اول مهر چگونه رغم بزنیم؟

امروز پس از ۴۰ سال که از آن روزگار می گذرد، بار دیگر مهر ماه فرا میرسد. عجیب است که من دوباره همان حال و هوای 40 ساله پیش را احساس میکنم.
گویی جامعه بلا زده ما آبستن حوادث دیگری است.
آیا دانشجویان ما بار دیگر حماسه خواهند آفرید؟
آیا همچنان پیشتازی و نقش آفرینی شان را به ثبوت خواهند رساند؟
پاسخ من آری است.
همه چیز این را فریاد میزند.

کانون های دلیر شورشی و شور و اشتیاق جوانان میهن و حماسه آفرینی هاشان این را نشان میدهد.

قیام دیماه ۹۶ و طنین شعار دانشجویان که ” اصلاح طلب؛ اصول گرا دیگه تمومه ماجرا ” ثابت میکند که می توان و باید سدها را شکست و راه مردم را باز کرد.
بله دانشجویان هرگز یارانشان را که مشمول احکام ظالمانه قضایی شدند، تنها نخواهند گذاشت.
درقبال دانشجویان اخراجی
درقبال سیاستهای غارتگرانه و چپاول سران نظام و هرم قدرتی که دانشگاه را زیر سلطه دارند
درقبال معلمان زندانی
درقبال زندانیان سیاسی
درقبال کارگران ومحرومان
درقبال فقر زحمتکشان
درقبال خانواده های اعدام شدگان
باید نقش آفرین باشند و رسالت تاریخی شان را نشان دهند.

۱۳۵۷را در دانشگاه چگونه گذراندیم؟

خبرهای ما را در این کانال دنبال کنید
https://telegram.me/DaneshjoOnline95
#دانشجو_آنلاین
#دانشجو_براندازم

گذاشتن پاسخ