ایران-دانشجویی-به مناسبت 18 تیر

0
53
۱۸ تیر
۱۸ تیر

دانشجو آنلاین ۱۳۹۶/۴/۱۸-مقاله زیر نوشته شده توسط یکی از دانشجویان دانشگاه بهشتی به مناسبت سالگرد ۱۸ تیر است
۱۸ تیر، چراغی برای راه آینده
واقعه ۱۸ تیر ۱۳۷۸ از یک رویداد ساده آغاز شد که اعتراض دانشجویی به تعطیلی یک روزنامه بود. در ادامه به روال همیشگی آن سالها و فی الواقع همه سالهای جمهوری اسلامی، هجوم چماقدارها. اما این بار داستان، دیگر شد و تجمع اعتراضی و هجوم، دامنه اعتراض را از کوی دانشگاه به امیرآباد، انقلاب، دانشگاه و سپس همه تهران کشید و شراره ای از آن تبریز را نیز شعله ور ساخت. به مدت پنج روز تهران، تبریز و سراسر کشور درگیر امواج و تاثیرات این واقعه بودند. جدا از اهمیت تاریخی و وقایع نگارانه این روز، وقوع این رویداد در حدود دو سال بعد از دوم خرداد ۱۳۷۶ آشکار کننده حقایقی بنیادین بود که در پس انبوهی از شعارها و جوسازی گم می شد و هنوز می شود:
باند اصلاح طلب حکومت مدعی بود که رای بیست میلیونی مردم به محمد خاتمی نشانۀ باور عمیق اکثریت جامعه به نظام جمهوری اسلامی و دیدگاههای باند اصلاح طلب آن است. خیزش ۱۸ تیر نشان داد که فاصله استفادۀ ابزاری برخی دانشجویان از نمادهای حکومتی تنها نیم گام است و به محض کوچکترین گشایشی، فوران مطالبات و اعتراضات رادیکال و ضد نظام چه در بعد شکلی و چه محتوایی بلافاصله از تمامی “خط قرمز”های همه باندها عبور می کند و تمام مسائل دیگر را تحت الشعاع قرار می دهد. در واقع سلسله رویدادهای یک دهه اعتراض از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۸ بیانگر همین حقیقت پنهان و باطل کننده سحر تبلیغاتی باند اصلاح طلب مبتنی بر مطلوبیت و مقبولیت وسیع خود در نزد افکار عمومی بود.
از سوی دیگر اگر شکاف در سطح بالای حاکمیت اصالت و حقیقتی درخور اعتنا داشت، می بایست مانند سالهای نخستین پس از انقلاب و نیز همه موارد تاریخی پیشین، بسیج و اعتراض پر تحرک اجتماعی پایین از بالا باعث فعال شدن شکافها در بالا و استفاده یکی از جناحها بر علیه دیگری می شد اما در تمام موارد پس از دوم خرداد ۱۳۷۶، فشار اعتراضات و تحرکات اجتماعی راستین، دو جناح را به رسیدن به سازش و تعادل بر نقطۀ مقابل با خیزشهای مردمی می کشاند و شکاف بین آنها را موقتا پر می کرد. ۱۸ تیر آغاز آشکار شدن این حقیقت نیز بود.
خاتمی، رییس جمهور وقت و رهبر باند اصلاح طلب در ۵ مرداد همان سال پیامی صادر کرد که چرت از سر بسیاری از هواداران غافلش پراند:
بعد از حادثهٔ کوی دانشگاه، شورش پیش آمد. شورش و بلوا در تهران، حادثهٔ زشت و نفرت‌آوری بود که ملت عزیز و مقاوم و صبور و منطقی ما را مکدر کرد. آنچه در تهران پیش آمد، لطمه به امنیت ملی بود؛ تلاشی بود برای برهم زدن آرامش مردم شریف و تخریب اموال عمومی و خصوصی و بالاتر از آن، اهانت به نظام و ارزش‌های آن و مقام معظم رهبری.
آنچه پیش آمد، حادثهٔ ساده‌ای نبود؛ تلاشی بود برای مرزشکنی و برای ابراز کینه‌توزی علیه نظام که نه رابطه‌ای با این ملت شریف داشت و نه نسبتی با دانشگاه و دانشگاهیان. حادثهٔ شورش، یک حرکت کور، یک بلوا، یک حرکت ضد امنیتی، با شعارهای منحرف‌کننده بود که به نظر من برای مخدوش کردن شعارهای مطرح‌شده در دوران جدید ریاست‌جمهوری به وجود آمد. تحریک احساسات مردم متدین و دل‌سوز و وطن‌خواه که تاب تحمل حمله به ارزش‌ها، رهبری، و مقدسات خود را ندارند، فقط از آن جهت صورت گرفت که ملت به خشونت واداشته شود. در واقع این شورش، نه تنها یک اقدام ضد امنیتی بود بلکه اعلام جنگی بود به رئیس‌جمهور و شعارهای او.به یاری خداوند این بلوا خاموش شد.
در همان زمان حسن روحانی رییس شورای عالی امنیت ملی وقت در نماز جمعه خواهان سرکوب شدید معترضین شد. به همین خاطر یاد و یادآوری ۱۳۷۸ علاوه بر ذکر خاطرات و شرح وقایع باید به جمع بندی از درسها و دستاوردهای آن نیز بپردازد تا افقی برای گذار از این وضعیت بسته به سوی آینده بگشاید.

خبرهای ما را در این کانال دنبال کنید
https://telegram.me/DaneshjoOnline95

گذاشتن پاسخ